Op 8 maart vieren we de kracht van vrouwen op Internationale Vrouwendag. Dat doe ik zeker, maar ik wil ook even stilstaan bij iets wat ik bij veel vrouwen zie, en wat ik zelf ook heb gekend: de kracht om altijd klaar te staan voor iedereen, behalve voor jezelf.
Dat is geen zwakte, maar een patroon. En patronen kun je leren doorbreken in werkende, haalbare stapjes.
Dit blog gaat over dat ene knikje waarmee je jezelf steeds in actie zet, voordat…
9:12. Je werktelefoon pingt.
Spoedoverleg. “Chantal is uitgevallen,” zegt je manager. “Het project staat op klappen. De deadline moet blijven staan. Wie pakt het op?”
Er valt een stilte die je inmiddels herkent. Iedereen kijkt naar een scherm. Iemand bladert overdreven door zijn agenda. Jij doet mee, want vandaag heb je één ding helder: jij werkt aan jouw project. Deadline in zicht en een gave plek die straks vrijkomt. Dit is het moment waarop jij eindelijk kunt laten zien wat je waard bent. Niet omdat je applaus nodig hebt, maar omdat je al te lang ‘de betrouwbare’ bent geweest. Je bent klaar om meer te zijn dan dat.
Dan zegt je manager jouw naam.
“Jij bent hier goed in. Neem jij het van Chantal over? Herman pakt jouw project wel op.”
Je voelt frictie. Je snapt het bedrijfsbelang. Je begrijpt dat het project door moet gaan. Je ziet het allemaal, maar je lijf zegt nee. Daar is geen twijfel over.
Het voelt als teruggezet worden: van belangrijk naar urgent. Van eindelijk zichtbaar naar – voor de zoveelste keer – opvangen en oplossen voor anderen.
Je wil iets zeggen. Echt. Je wil je eigen deadline beschermen en niet weer een kans uit handen geven.
Dan hoor je Hermans stem bevestigen: “Prima. Doen we dat.” Alsof jouw project al van hem is. Voor je het beseft knik je en in dat ene knikje zit alles: daar ga je weer.
Het patroon onder dat ene knikje
Wat er in dat overleg gebeurt, lijkt klein. Een project dat ‘even’ gered moet worden. Een collega die uitvalt. Een manager die schuift.
Maar voor jou is het een patroon.
Jouw ‘ja’ is er al voordat jij werkelijk gekozen hebt. Ze kijken naar je en jij voelt meteen de druk om ‘de betrouwbare, oplossingsgerichte werkneemster’ te zijn. Het is niet dat je geen ruggengraat hebt. Nee, juist niet. Jij ziet het hele plaatje en je voelt de spanning groeien als er een gat valt. Dat alles maakt dat je brein sneller naar ‘ik fix het wel’ schiet dan naar ‘wil ik dit eigenlijk?’
En dat is precies waarom automatisch ja zeggen zo verraderlijk is: je wordt niet afgerekend op wat je loslaat voor het grote geheel. Je wordt beloond op wat je oplost: in de vorm van iets voor een ander opvangen.
Het kan zelfs voelen alsof je geen keus hebt, want jij wilt geen gedoe. Jij wilt de boel niet laten klappen. Jij wilt niet ‘die lastige vrouw’ zijn. En eerlijk is eerlijk: je bent ook zorgzaam. Natuurlijk wil je helpen.
Alleen: je wilt ook groeien. Gezien worden, erkend worden en eindelijk de plek en functie innemen die klopt. En dat wringt nu… en al langer.
Het zit niet alleen in jouw hoofd
Veel vrouwen dragen meer dan zichtbaar is. Niet alleen in taken, maar in het denken voor anderen: onthouden, anticiperen, regelen, sussen of bijspringen.
Wereldwijd doen vrouwen het grootste deel van de onbetaalde zorg: gemiddeld 4 uur en 25 minuten per dag, tegenover 1 uur en 23 minuten voor mannen. Dat is 76,2% van alle onbetaalde zorguren wereldwijd.
Wat jij voelt is niet gek. Het is geen karakterfout. Het is een patroon waar veel vrouwen in terechtkomen: betrouwbaar zijn wordt een rol. En rollen worden verwachtingen van anderen, maar op een gegeven moment ook van jezelf.
Waarom dit juist nu zo knelt
Het verhaal ‘komt later wel’ werkt niet meer.
De kinderen hebben je bijna niet of anders nodig. Je denkt: nu komt er eindelijk ruimte voor mij. Maar er komt een nieuwe laag voor terug: een lijf dat anders herstelt, een hoofd dat minder zin heeft in toneelstukjes en steeds vaker mantelzorg.
En als je eerlijk bent: je hebt jezelf zo lang op de laatste plek gezet, dat je niet eens meer precies weet wat je eigenlijk wel wilt. Je weet alleen: zo wil ik niet verder.
Laat die zin even landen. Want ‘zo wil ik niet verder’ is niet niets. Dat is jouw kompas dat zich meldt. Dat is het begin van iets.
Het is niet één grote crisis. Het is het resultaat van duizend kleine knikjes.
En ondertussen wringt het steeds meer. Je raakt sneller geïrriteerd en reageert kortaf. Je slaapt lichter, wordt stiller, want je slikt vaker je mening in. Je lacht wel, maar niet voluit. Gewoon, omdat je energie niet meer eindeloos is.
Op een dag dringt het tot je door: ik ben druk, maar ik kom nergens. Ik ben nodig, maar ik voel me niet vervuld. Ik ben dienstbaar, maar leeg.
Een pauzeknop die je patroon doorbreekt
Je hoeft niet morgen ineens alles anders te doen. Je hoeft niet ‘nee’ te leren zeggen alsof dat de enige oplossing is.
Je eerste stap is eenvoudig: tijd winnen.
“Ik kom hierop terug.”
Dat is alles.
Waarom het werkt: je doorbreekt het automatische knikken. Je lijf krijgt adem en je hoofd krijgt een seconde extra om te kiezen in plaats van te reageren.
Op het werk, als iemand vraagt of jij dit ‘er even bij pakt’: “Ik kom hierop terug.” Thuis, als je kind belt met een verzoek dat eigenlijk een verwachting is: “Ik kom hierop terug.” Bij je (schoon)ouders, als de mantelzorg zich weer uitbreidt met een extra taak: “Ik kom hierop terug.”
Dan komt de vraag aan jezelf: wil ik dit? Kan dit bij wat ik vandaag belangrijk vind?
Die pauze is niet klein. Deze pauze is het begin van jezelf weer meenemen in je eigen keuzes.
Tot slot
Als jij altijd de betrouwbare oplossing bent, went de wereld eraan dat jij het wel regelt. En op een dag merk je: ik ben zo goed geworden in opvangen, dat ik mezelf continu oversla.
Je hoeft daar niet boos om te worden of jezelf te veroordelen.
Je hoeft alleen één ding te doen: eerder pauzeren.
Welke zin ga jij deze week oefenen? “Ik kom hierop terug.” Of jouw eigen variant? Laat het me weten in de reacties. Ik ben benieuwd.
Wil je hier direct mee aan de slag?
Schrijf in de reacties jouw pauze-zin (of leen de mijne). En kies één moment deze week waarop je hem gaat oefenen.
Wil je dat ik met je meedenk? Stuur mij een email met onderwerp: Duizend knikjes. Zet er werk/ thuis/ ouders bij, dan reageer ik met één passende vervolgvraag.
Ik ben Karen Carton, oprichter van Kr8stroom. Ik werk met vrouwen die al lang veel dragen en voelen: zo wil ik niet verder. Met liefdevolle directheid en praktische stappen help ik je terug naar keuzes die weer van jou zijn.
Wil je me volgen? www.kr8stroom.nl | @karen_van_kr8stroom | YouTube: Kr8stroom
PS Heb je deze video al gezien?
0 reacties