Er zijn vragen die zich meteen duidelijk aandienen. Je weet waar je last van hebt, waar het schuurt en waar je naar verlangt. Tegelijk voel je vaak ook al dat er onder die vraag nog iets anders meespeelt. Iets dat je nog niet precies kunt benoemen, maar dat wel invloed heeft op hoe je leeft, liefhebt, kiest en reageert.
Zo komt er een vrouw bij mij. Ik, Karen, noem haar Mylene. Ze wil graag een partner. Geen vluchtig contact, geen gedoe en geen relatie waarin zij weer degene is die trekt, wacht of genoegen neemt met weinig. Ze verlangt naar een man naast wie ze zichzelf kan zijn, met warmte, wederkerigheid en echt contact.
Dat is haar oprechte vraag.
In het voorgesprek tekent zich al iets af
In het voorgesprek luister ik naar wat er onder de woorden voelbaar wordt. Waar raakt het echt? Wat staat er op het spel? Wat verandert er als hier beweging in komt? Zo’n gesprek is voor mij geen uitpluizen van een verleden, maar een manier om dichter bij de kern te komen.
Bij Mylene blijft de vraag over een partner belangrijk. Tegelijk tekent zich iets anders af. Onder haar verlangen naar een partner blijkt ook een vraag naar levenskracht te zitten. Waar verlies ik mijn energie? Waar lever ik in? Waar beweeg ik, vaak zonder het te merken, weg van mezelf?
Dat nemen we mee de opstelling in. Blog over opstellingen bij Kr8stroom
In de ruimte wordt zichtbaar wat woorden nog niet helemaal vangen
Wat mij telkens opnieuw raakt tijdens een opstelling, is dat iets wat in woorden nog diffuus blijft, ineens zichtbaar wordt in de ruimte. Je kunt al veel begrijpen met je hoofd; je kunt patronen analyseren, verbanden leggen en proberen het anders te doen. Toch laat een opstelling iets zien dat pas echt binnenkomt als het letterlijk voor je staat.
Bij Mylene wordt al snel duidelijk dat haar verlangen naar liefde van een partner niet op zichzelf staat. Zodra haar moeder in beeld komt, verandert haar beweging. Haar aandacht verschuift onmiddellijk en daardoor neemt haar kracht af, dimt haar innerlijk vuur. Ergens in Mylene wordt een oude, automatische loyaliteit actief die sterker lijkt dan haar eigen verlangen.
Daar begint de werkelijke beweging.
Haar eerste impuls gaat naar haar moeder
Haar primaire reactie is naar haar moeder toe willen gaan om haar te beschermen, te helpen, te dragen, zelfs als dat ten koste gaat van haarzelf. Mylene is loyaal, ook al voelt ze boosheid naar haar moeder. Haar eigen verlangen blijft aanwezig, maar verliest kracht zodra die oude, vertrouwde richting weer de overhand krijgt.
Mylene ontdekt hoe iets wat ooit misschien logisch was, zich nog altijd laat gelden in het heden. In eerste instantie ziet ze geen mogelijkheid, voelt ze geen kracht om op te staan en daartegenin te bewegen.
Dat raakt me, want dit gaat over plek. Over wat je ooit bent gaan doen om je te verhouden tot de mensen van wie je afhankelijk was. Over hoe een kind zich voegt, draagt, inslikt of zich verantwoordelijk maakt, uit liefde en trouw. En over hoe die beweging later blijft doorlopen, terwijl het leven allang iets anders vraagt.
Wat je ooit zag als helpen, als enige keuze, kan je later flink in de weg zitten.
Na haar moeder verschijnt haar eigen vuur
Tijdens deze opstelling wil haar eigen vuur ook een plek als de moeder van Mylene in het veld staat. Haar vuur is geen groot gebaar of overweldigend beeld. Eerder iets kleins en levends, een waakvlam die nog altijd stilletjes brandt.
Juist dat vind ik zo indrukwekkend.
Het laat zien dat haar eigen levenskracht niet verdwenen is. Het is er, altijd. Alleen wordt haar vuur zwakker zodra de oude loyaliteit het overneemt.
Daar zit voor mij iets heel wezenlijks in. Onder vermoeidheid, zorg, schuldgevoel of aanpassing leeft vaak nog altijd iets eigens. Een verlangen, een richting, een weten, zacht en trouw.
Voor jezelf kiezen is iets anders dan iemand afwijzen
In de opstelling wordt ook zichtbaar dat voor jezelf kiezen niet betekent dat je iemand uit je hart duwt. Veel mensen dragen de overtuiging dat hun eigen plek innemen hard of egoïstisch is. Dat ze iemand tekortdoen zodra ze niet langer blijven dragen wat hen leeg trekt.
In het veld wordt vaak voelbaar dat het precies anders werkt. Zodra iemand terugkeert naar haar of zijn eigen plek, komt er rust. De verhoudingen worden zuiverder. Er ontstaat meer lucht.
Dat is lastig uit te leggen aan wie nog nooit een opstelling heeft meegemaakt.
In werkelijkheid gaat het vaak over een eenvoudig en diep moment van erkennen en herkennen.
Nu verlaat ik mezelf weer. Daar gaat mijn energie. Oef, ik koos vanzelf opnieuw voor iets wat niet bij mijn plek hoort.
Juist op dat moment begint iets te schuiven.
Wat een opstelling dan in beweging zet
Niet alles is in één middag opgelost. Ik kan niet toveren. Wat er wel gebeurt, is dat iemand, in dit geval Mylene, iets ontdekt wat eerst onzichtbaar bleef. Vanaf dat moment ervaar je bijvoorbeeld eerder waar je verantwoordelijkheid ophoudt. Je merkt sneller op wanneer een oud script het overneemt. Je voelt duidelijker wanneer je naar voren beweegt in je eigen leven en wanneer je weer terugschiet in iets ouds.
Dat is voor mij de waarde van een opstelling. Niet het bijzondere van de vorm, maar de eerlijkheid en openheid ervan. Je ziet waar je vraag werkelijk over gaat. En dat blijkt geregeld een andere ingang te hebben dan je bij het begin denkt.
Een verlangen naar liefde kan ineens iets zichtbaar maken over een moeder. Een vraag naar rust kan raken aan een oud patroon vanuit je jeugd. Een worsteling op je werk kan gaan over een juiste plek innemen. Een terugkerende grens kan te maken hebben met toestemming die je jezelf nooit echt hebt gegeven.
Dat inzicht geeft vaak ontspanning, omdat je voelt dat je niet langer ‘ingewikkeld’ bent. Je bent trouw gebleven aan iets dat ooit betekenis heeft gehad. Zodra je dat ziet, komt er beweging. Je onderzoekt wat van jou is en wat je al heel lang meedraagt, maar van een ander is. Je haalt je leven weer iets meer naar je toe. Je gaat anders staan, van binnen én van buiten.
Misschien herken je dit in je eigen leven
Misschien loop jij ook rond met een vraag die heel concreet is, terwijl je tegelijk aanvoelt dat er een laag onder zit waar je nog niet goed bij kunt. Misschien kom je steeds opnieuw op een vergelijkbaar punt uit, ook al begrijp je best veel. Misschien blijft er ergens in jou een oude richting actief, terwijl je verlangt naar iets anders.
Dan kan een opstelling veel openen.
Je hoeft daarvoor je vraag nog niet perfect te kunnen formuleren. Daar kijken we samen naar.
En als het nog te groot voelt om zelf een vraag in te brengen, kan meedoen als representant een mooie eerste stap zijn. Dan maak je van dichtbij mee hoe een opstelling werkt, zonder dat jouw eigen verhaal centraal staat.
Voel je dat je wilt onderzoeken wat er onder jouw vraag leeft, dan ben je welkom. Als vraagsteller of eerst als representant.
Soms verschuift er al iets op het moment dat je besluit om te komen kijken.
Ben je benieuwd naar opstellingen bij Kr8stroom, geleid door Karen?
Je kunt meedoen als representant of een eigen vraag inbrengen als vraagsteller.
Bekijk de mogelijkheden op de opstellingenpagina of neem contact met me op als je wilt afstemmen wat past.
Wil je eerst meer lezen over hoe een opstelling bij Kr8stroom verloopt? Dan vind je hier meer achtergrond over mijn werkwijze en wat je kunt verwachten.
0 Reacties