Oude relatie loslaten? Wat je aandacht geeft, groeit…

Je relatie is voorbij; misschien al maanden of al enkele jaren.

Je hebt je leven weer opgepakt. Je praat er weinig over, want je weet met je hoofd dat het klaar is en toch… zodra iemand anders dichtbij komt, gaat er iets in jou op slot. Je scant, vergelijkt en bent heel alert. Je hoofd draait overuren, terwijl de spanning stijgt.

Je zegt tegen jezelf: “Dat is logisch. Ik ben voorzichtig geworden.”

Dat kan waar zijn.

Alleen kan voorzichtigheid langzaam veranderen in een muur. En voor je het weet leef je met je gezicht richting het oude verhaal, terwijl je hart ergens anders naartoe wil.

In dit blog deel ik een opstelling uit mijn praktijk. De naam en herkenbare details zijn aangepast.

Lotte komt met een vraag over haar relatie met Mark, die vier jaar geleden is geëindigd. Ze wil graag verder. Toch is het voor Lotte alsof Mark op elk moment ineens pal voor haar staat, als een grote blokkade.

Haar verlangen is eigenlijk heel eenvoudig:
“Ik wil weer openstaan voor een relatie zonder dat Mark, in mijn gedachten, ertussen springt.”

“Ik wil mij vrij voelen en weer blij zijn.”

Ze opent haar armen wijd om haar woorden kracht bij te zetten.

Als je hoofd blijft zoeken naar bewijs

In een opstelling geef je personen, gevoelens of delen van een vraag een plek in de ruimte. Daardoor wordt zichtbaar wat je met denken blijft proberen op te lossen.

Wanneer de representant van Lotte in de ruimte staat, valt meteen iets op. Lotte zit helemaal in haar hoofd: ze wil kijken, overzien, begrijpen en ook controleren.

Haar aandacht richt zich steeds naar buiten. Daar is een balkon met vlinders op de muur, waar ze al eerder een man heeft zien vegen. Ze moet van zichzelf aan ons bewijzen dat hij daar echt stond.

Alles in haar blijft gericht op die ene plek.

Alsof haar hele systeem zegt:
“Kijk dan, de deur staat nog open! Ik weet wat ik zag.”

Dat raakt aan iets wat veel mensen herkennen na een pijnlijke relatie.

Je blijft in je hoofd teruggaan naar momenten, gesprekken, bepaalde blikken of signalen. Wat er gezegd werd of juist verzwegen werd. Wat jij voelde en de ander misschien ontkende.

Je probeert grip te krijgen op het verhaal. Alleen blijft jouw aandacht daardoor op het oude gericht en… wat je aandacht geeft, groeit.

Aandacht is energie.

Het hart is dichtbij, maar nog niet bereikbaar

Na Lotte komt haar hart in de opstelling staan. Lotte zet haar hart vlak voor haar representant neer. Dat is op zichzelf al veelzeggend. Haar hart is er en staat dichtbij. Toch is er nauwelijks verbinding.

De representant van Lotte ziet het hart wel. Ze weet dat het haar hart is. Alleen voelt ze het nog amper. Haar hoofd zit vol met gedachten aan en over Mark.

Het hart is ingetogen. Het kijkt naar de grond en ziet Lotte daardoor maar gedeeltelijk.

Dat is een pijnlijk en mooi beeld tegelijk.

Soms is je hart er gewoon. Je hoeft het nergens vandaan te halen. Het is dichterbij dan je denkt.

Alleen ben jij zo gewend geraakt aan denken, opletten en jezelf beschermen, dat je er niet meer bij komt.

Dan komt de gewenste vrijheid van Lotte in het veld.

Vrijheid staat verstijfd, allesbehalve vrij. Ze kan nauwelijks bewegen. Lotte herkent het beeld meteen. Ze voelt zich ook niet vrij. Ze verlangt naar vrijheid, maar zodra vrijheid er staat, blijkt hoeveel spanning erop zit.

De vraag gaat over Lottes ex, maar ineens verschijnt er iemand anders

Via het woord vrijheid komt onverwacht haar vader in beeld. Vrijheid wordt uit elkaar getrokken in vrij en heid. ‘Heit’ is het Friese woord voor vader.

Eerst schrikt Lotte.

“Hoe kan mijn vader nu in deze opstelling opkomen? Ze kennen elkaar niet eens! Dit wil ik niet, het klopt niet.”

Dat is precies waarom opstellingen soms zo raak zijn.

Je komt met één vraag en het veld laat zien welke laag daaronder meebeweegt. Haar vader blijkt geen afleiding. Hij komt als haar helper in het veld. Zijn beweging is duidelijk: hij wil Lotte terugbrengen naar haar hart.

Alsof hij zegt:
“Lieverd, maak je vrij, kies weer voor je hart. Je hoeft niks te bewijzen.”

Dat is het kantelpunt in de opstelling.

Zolang hij hoger staat, blijf jij omhoogkijken

Mark neemt zelf zijn plek in het veld. Hij maakt zich groot. Letterlijk, door op een stoel te gaan staan. Daardoor neemt hij veel ruimte in. Hij overziet alles en trekt aandacht.

Lotte herkent dat.

Niet altijd zo zichtbaar, wel ondergronds. In haar achterhoofd is hij er nog vaak. Alsof een deel van haar hem steeds in de gaten houdt. Daarmee wordt zichtbaar wat haar blokkeert.

Mark is al lang niet meer haar partner. Toch neemt hij een grote plek in haar systeem in.

Zolang haar aandacht naar hem gaat, blijft haar hoofd aan het werk. Want wat je onbewust, door onverwerkte gevoelens, aandacht geeft, groeit. Weet je nog?

Wat als het weer gebeurt?

Wat als ik mij heb vergist en hij…?

Het hoofd probeert haar veilig te houden. Alleen vindt haar hart daar geen vrijheid.

Steun uit de vrouwenlijn

Dan ontstaat een nieuwe beweging.

Lotte staat nu zelf in de opstelling. Haar representant blijft bij haar als hulpbron. Later komt ook haar vader achter haar staan. Samen vormen zij de steun van de ouders.

Maar Lotte vertrouwt het nog niet.

Daarna stel ik meerdere vrouwen achter Lotte op als haar vrouwenlijn. Niet om het van haar over te nemen, wel om bedding te geven.

Ze kijkt achterom. Alle voorvrouwen of voormoeders steunen haar. Dan durft Lotte eindelijk langzaam achterover te leunen.

Dat klinkt eenvoudig, maar in het veld is het best spannend. Als je lang op controle hebt geleefd, voelt leunen bijna gevaarlijk. Je lijf wil weten of er echt iemand staat. Of je kunt loslaten en het mag toelaten.

Stap voor stap blijft haar hart contact maken. Stap voor stap durft Lotte iets meer in haar vertrouwen te zakken.

Dan wordt een zin voelbaar die vaak terugkomt in mijn werk:

Je hoeft het niet alleen te doen. Wel zelf.

Zij heeft zelf haar aandacht terug te halen.
Zij heeft zelf naar haar hart te bewegen of het uit te nodigen. Zij mag zelf kiezen waar haar blik naartoe gaat. En tegelijk hoeft ze die beweging niet zonder steun te maken.

De verbinding met Lottes hart groeit, Marks invloed verzwakt

Terwijl Lotte verbinding maakt met haar hart, verandert Marks gedrag. Hij stapt van de stoel af en wordt daardoor minder groot. Uiteindelijk gaat hij zelfs verderop zitten.

Het gebeurt vanzelf, zonder strijd of discussie. Zelfs zonder dat Lotte hem hoeft weg te duwen. Zijn plek wordt kleiner omdat haar eigen plek ruim en groot is geworden.

Dat is een belangrijk inzicht.

Soms probeer je iemand los te laten door vooral met die ander bezig te blijven.

Waarom deed hij dit?
Hoe kon hij zo zijn?
Wat zegt dit over mij?
Wat moet ik nog begrijpen?

In de opstelling wordt zichtbaar dat loslaten soms ergens anders begint. Niet bij de ander, maar bij jouw mooie, waardevolle, wijze hart.

De deur is dicht

Aan het einde gebeurt er iets moois. De oude representant van Lotte kijkt nog één keer naar het balkon.

Bij de start was haar aandacht bij het balkon met de vlinders, bij die ene man en de open deur. Daar zat de drang om te bewijzen dat ze goed had gezien wat ze zag.

Ineens roept ze:
“Kijk… en nu is de deur dicht. Bijzonder toch?”

Dat is de afronding.

Het boek hoeft niet langer open te blijven liggen. De deur is dicht.

Ze is op weg terug naar zichzelf, naar haar hart, naar haar eigen vrijheid.

Wat kun jij hieruit meenemen?

Misschien lees je dit en denk je aan een ex. Misschien aan iemand anders: een ouder, een collega of wellicht een oude vriendschap. Een situatie waarin jij nog steeds bezig bent met wat er gebeurde.

Dan kunnen deze vragen je helpen:

Waar blijft jouw aandacht steeds naartoe gaan, terwijl jij verder wilt?

Ben je aan het bewijzen wat er gebeurd is of kun je voelen wat jij nu nodig hebt?

Wat zou er veranderen als je niet langer gericht bent op die ene deur, maar je aandacht richt op jouw wijze hart?

Kies één vraag. Doe ze niet allemaal tegelijk. Schrijf op wat er in je opkomt. Gewoon drie regels. Meer hoeft niet.

Je hoeft het niet meteen op te lossen. Je mag eerst ontdekken waar je aandacht is.

Wanneer kan een opstelling helpen?

Een opstelling kan waardevol zijn wanneer je hoofd het verhaal al vaak heeft begrepen, terwijl je lijf nog niet mee is.

Je weet dat het voorbij is.

Je weet dat je verder mag.

Je weet dat je niet terug wilt.

En toch voel je alertheid in je lijf.

Dan kan een opstelling zichtbaar maken waar je aandacht, angst, trouw of verlangen vastzit. Niet door nog langer over alles te praten, wel door open te staan voor een nieuw inzicht

Soms zie je dan ineens waar jouw deur nog openstaat en krijg je de kans om die deur eindelijk dicht te doen. Precies op het moment dat jij zover bent.

Wil jij onderzoeken wat bij jou nog openstaat?

Voel je dat je ergens met je hoofd al klaar mee bent, terwijl je hart of lijf nog achterblijft of juist precies andersom? Dan kan een opstelling helpen om te zien wat er onder jouw vraag beweegt.

Je bent van harte welkom om contact op te nemen. Mail me of bel mij en vertel waar je tegenaan loopt. Dan kijk ik met je mee of een persoonlijke opstelling of thema-ochtend passend is.