“Ik zorg voor iedereen… maar waar blijf ík?”

Als zorgen je tweede natuur is en je je eigen plek kwijtraakt

Janna heeft inmiddels drie volwassen kinderen.
Als je haar leven in één zin zou vangen, zou het zijn: ik zorg voor iedereen maar niet voor mezelf.
De schooltassen zijn weg, de overhoringen zijn voorbij, maar haar dagen draaien nog steeds om wat anderen nodig hebben.

De appjes blijven komen:
“Kun je aub een boodschap voor mij doen?”
“Mam, kun jij morgen…?”

Op haar werk kennen ze haar ook:
“Jij weet van aanpakken, wil je hier even je licht op laten schijnen?”

Janna kan overal wel iets betekenen. Dat vindt ze echt fijn. En tegelijk merkt ze iets anders, ergens ’s avonds aan de keukentafel:

“Waar is nu eigenlijk míjn plek, als iedereen zijn eigen leven heeft?”

Niet omdat ze minder van haar kinderen, haar moeder of werk houdt.
Maar omdat ze voelt dat ze zichzelf ergens onderweg is kwijtgeraakt.

 

Herken jij dit?

Dit is voor jou als je:

• volwassen (of bijna volwassen) kinderen hebt, maar je je nog steeds overal verantwoordelijk voor voelt
• op je werk degene bent die veel opvangt, regelt en vooruitdenkt
• vaker moe, prikkelbaar of leeg bent dan je aan de buitenwereld laat zien
• van jezelf vindt dat je ‘het wel aan moet kunnen’, maar ondertussen denkt: dit kan toch niet de bedoeling zijn?

Dan lees je hier niet alleen Janna’s verhaal. Dan lees je ook een stukje van jezelf.

 

Liefde genoeg, maar waar blijf jij?

Veel zorgzame, ambitieuze vrouwen zijn groot geworden met zorgen voor anderen.
Je regelt, vangt op, schikt en schuift jezelf op. Zonder dat iemand dat gezegd heeft, ben je gaan leven vanuit ongeschreven regels als:

• ‘Als ik het niet doe, doet niemand het.’
• ‘Ze hebben mij nodig.’
• ‘Ik kan het toch nog wel even erbij doen.’

Van buiten lijkt het te kloppen, maar van binnen schuurt het. Je merkt het aan je lijf, aan je kortere lontje, aan dat stille zinnetje dat soms langskomt:
“Is dit het nou de komende 30 jaar?”

Dat is het moment waarop zelfliefde en zelfzorg zich melden. Niet als zoete quotes, maar als scherpe vraag:

“Hoe blijf ik bij mezelf, terwijl ik zo hard mijn best doe voor iedereen?”

 

Janna’s vraag: waar is mijn plek nu mijn kinderen volwassen zijn?

Wanneer Janna bij mij komt, zegt ze in het voorgesprek:
“Er is veel onrust rondom onze kinderen. Ik wil begrijpen wat er gebeurt. En eerlijk gezegd wil ik ook weten wat ik hierin doe.”

We verkennen haar vraag.
Ze vertelt over volwassen kinderen, over appjes waar ze direct op reageert, over misverstanden, zorgen die ze al voelt voordat iemand ze uitspreekt.

Gaandeweg schuift haar vraag van:
“Hoe krijg ik rust in ons gezin?”
naar:
“Hoe kan ik mijn kinderen meer loslaten en toch verbonden blijven? En waar is dan mijn plek?”

Alleen dat al geeft Janna lucht.
Ze ziet: het gaat niet alleen over hen, maar  ook over haar plek.

 

Wat de opstelling liet zien

Tijdens de familieopstelling staan er representanten voor Janna, haar man en hun drie kinderen in de ruimte.
Janna gaat naast mij staan en kijkt.
Het beeld is confronterend duidelijk:

• de zoons die beiden op haar gericht zijn
• de dochter kiest direct een plek
• Janna als middelpunt, maar ook weer niet
• haar man op de achtergrond

Ze herkent het meteen.
“Dit is hoe het thuis is.”

Terwijl we praten, merkt Janna dat ze haar situatie eigenlijk samenvat met: ik zorg voor iedereen maar niet voor mezelf. En precies daar schuurt het.

Zo beschrijft Janna haar ervaring zelf:

“Ik heb onlangs een familieopstelling gedaan bij Karen.
Vooraf hadden we een voorgesprek, wat ik als heel prettig en veilig heb ervaren. In dat gesprek kon ik mijn vraag goed formuleren: er was veel onrust in ons gezin rondom onze kinderen, en ik wilde daar meer inzicht in krijgen.

Tijdens de opstelling waren er sterke en betrokken representanten voor mijn man, mijzelf en onze drie kinderen. Wat naar voren kwam, was voor mij heel duidelijk en herkenbaar: er ligt voor mij een belangrijke taak om mijn kinderen meer los te laten en hen hun eigen weg te laten gaan, omdat ze daar inmiddels oud genoeg voor zijn.

In het nagesprek bespraken we wat de opstelling mij had gebracht. Ik merkte dat ik al anders naar de situatie kon kijken, met meer afstand en rust. Door me minder direct te bemoeien, ontstond er juist een meer ontspannen sfeer in ons gezin.

Ik kijk met een goed gevoel terug op deze ervaring en ben dankbaar voor de inzichten die het mij heeft gegeven.”

In één ochtend zag Janna:

• waar zij tussen haar kinderen in was gaan staan
• hoe het voelt als ieder op een eigen plek staat, en vrijheid ervaart zodat vertrouwen de basis wordt
• dat er thuis meer ontspanning kwam, juist doordat zij minder regelde

Dat is zelfliefde in het echt:
zachter worden naar jezelf en eerlijker naar je eigen beweging.

 

Systemisch bekeken, maar dan kort

Heel kort gezegd gaat systemisch werk over plek en ordening.

• Waar sta jij ten opzichte van je kinderen, je partner, je ouders, je werk?
• Sta je op jouw eigen plek of draag je stukjes van iedereen?

Zolang dat onbewust blijft, voelt zelfzorg al snel egoïstisch. In een opstelling wordt het zichtbaar. Je ziet letterlijk:

• waar je steeds gaat staan
• welke verantwoordelijkheid eigenlijk niet van jou is
• waar je lijf ontspant als je een andere plek inneemt

Dat innerlijke beeld neem je mee naar huis. En dat beeld helpt je later, aan de keukentafel of op je werk, om net een andere keuze te maken.

 

Een kleine oefening voor jou

Denk aan één situatie van de afgelopen week waarin jij over je grens ging.
Misschien:

• Toch ja zeggen op werk, terwijl je eigenlijk nee voelde

• Meegaan in een discussie met je kind, terwijl je op was
• Weer alles alleen opruimen, terwijl iedereen op de bank ligt

Stel jezelf dan drie vragen:

1. Waar stond ik innerlijk?
   Was je bij jezelf of helemaal (vol begrip) bij de ander?
2. Welke zin zei ik tegen mezelf op dat moment?
   Iets als: ‘niet zeuren, gewoon doen’, ‘ze rekenen op mij’, ‘even volhouden’?
3. Wat zou ik tegen een vriendin zeggen die precies hetzelfde doet?
   Waarschijnlijk zou je milder, eerlijker, liefdevoller feedback geven?

Dat laatste zinnetje is vaak de stem van zelfliefde.
Niet als groot plan, maar als klein verschuiving in hoe je met jezelf praat.

 

Hoe werkt een opstelling bij mij?

Je hoeft niet te weten hoe het ‘hoort’. Kr8stroom opstellingen
In het kort:

• Je komt met een vraag die schuurt: iets in je gezin, werk, lijf of keuzes.
• In een voorgesprek verhelderen we samen waar je naar wilt kijken.
• Tijdens de opstelling zetten we representanten in de ruimte voor mensen of krachten uit jouw leven.
• Jij mag vooral kijken en voelen; je hoeft niets te spelen of te presteren.
• We ronden zorgvuldig af, zodat je met een helder beeld en één concrete stap naar huis gaat.

Een opstelling is geen truc.
Het is een moment waarop je innerlijke werkelijkheid zichtbaar en voelbaar wordt.
Daar kun je daarna niet meer omheen. Op een goede manier.

 

En jij?

Misschien herken je je in Janna. Of in één zin uit deze blog.
Je merkt dat je veel draagt.
Je houdt van de mensen om je heen.
En ergens vraag je je af:

“Waar is nu eigenlijk míjn plek?”

Als dat resoneert, ben je welkom met jouw vraag. Dat kan een vraag zijn als:

• “Hoe zorg ik beter voor mezelf zonder me schuldig te voelen?”
• “Wat maakt dat ik altijd degene ben die alles opvangt?”
• “Hoe kan ik mijn volwassen kinderen meer loslaten en toch dichtbij blijven?”
• “Waarom ben ik zo streng voor mezelf?”

We onderzoeken in een opstelling wat er onder jouw vraag ligt
en welke beweging nu nodig is, naar jezelf toe.

Misschien herken je Janna’s verhaal en is ik zorg voor iedereen maar niet voor mezelf precies de zin die jij nooit hardop zegt, maar wel voelt. Wil je verkennen of een opstelling past bij jouw situatie?
Stuur me een bericht via Contact of mail naar karen@kr8stroom.nl met je naam en een paar woorden over waar je tegenaan loopt.

Dan denk ik met je mee welke vorm passend is,
zodat zelfliefde niet nog een taak op je lijstje wordt,
maar een stille basis onder de keuzes die je elke dag maakt.