Je hoeft het niet alleen te doen, wel zelf

Misschien ben jij gewend om veel zelf op te lossen.
Wanneer er iets gebeurt, kijk je wat nodig is. Je zet door, regelt het en vindt meestal wel een manier om verder te gaan. Dat vermogen brengt je ver. Het geeft je zelfstandigheid, daadkracht en vertrouwen in wat je aankunt.

Toch kan diezelfde kracht je ook in de weg gaan zitten. Vooral wanneer je blijft doorgaan terwijl je energie afneemt, je het overzicht verliest of eigenlijk iemand nodig hebt die met je meekijkt. Dan verandert bescherming langzaam in een harnas.

Wanneer bescherming begint te knellen

Een harnas kan je veiligheid geven. Daarmee houd je pijn, teleurstelling en verdriet op afstand. Tegelijkertijd helpt het je om overeind te blijven wanneer je je kwetsbaar voelt.Misschien ziet jouw harnas eruit als:

• alles zelf blijven regelen;
• nauwelijks laten merken dat iets je raakt;
• doorgaan totdat het echt niet meer lukt;
• pas om hulp vragen wanneer je al bent vastgelopen;
• denken dat jij degene bent die het moet oplossen.

Zo’n harnas ontstaat meestal met een reden. Het helpt je misschien in situaties waarin je weinig steun ervaart of snel sterk moet zijn.
Wat je ooit beschermt, kan later alsnog gaan knellen. Het beperkt je bewegingsruimte. Daardoor zie je minder mogelijkheden en merk je soms niet meer dat er mensen zijn die ook iets kunnen bijdragen.

Dat beeld herken ik uit mijn eigen leven. Ik ben gewend om door te zetten en mogelijkheden te zoeken. Die eigenschap brengt mij veel. Zodra mijn doorzettingsvermogen niet meer voldoende voelt, kan ik echter het idee krijgen dat ik vastzit en geen keuze meer heb.
Juist dan helpt het mij om stil te staan en opnieuw te kijken: Wat is van mij om te doen? En waar mag iemand met mij meelopen?

Sophie trekt een harnas aan

Het beeld van het harnas krijgt een belangrijke plek in mijn kinderboek Ridder in Sophie.
Tijdens een wandeling in het bos krijg ik plotseling een heldere ingeving: Schrijf een boek voor kinderen over zelfvertrouwen en het versterken van hun IK, hun Innerlijke Kr8.
Ik besluit dat gevoel serieus te nemen. In de weken daarna vliegt het verhaal van Sophie vanuit mijn hoofd het papier op.

Sophie maakt verdrietige gebeurtenissen mee. Ze wordt geplaagd en haar vriendje Nick verhuist. In haar beleving raakt ze niet alleen haar vriend kwijt, maar ook een deel van haar veiligheid. Daarom trekt ze in een droom een ridderharnas aan. Daarin voelt ze zich sterk en beschermd. Het harnas helpt haar om minder kwetsbaar te zijn voor wat anderen zeggen of doen.

Gaandeweg ontdekt Sophie echter dat het harnas ook zwaar is. Ze kan zich er minder vrij in bewegen. Ze lijkt daardoor minder kwetsbaar, maar maakt het tegelijkertijd moeilijk om open te blijven staan voor contact, plezier en nieuwe mogelijkheden. Sophie hoeft haar gevoeligheid niet kwijt te raken om sterker te worden. Ze mag ontdekken dat haar kracht al in haar aanwezig is.

Kinderen helpen het verhaal groeien

Wanneer de eerste versie van het verhaal op papier staat, lees ik het voor aan kinderen van verschillende leeftijden. Ik wil weten of zij zich in Sophie herkennen en of de boodschap bij hen aansluit. De kinderen geven openhartige en waardevolle feedback. Eén kind zegt dat hij helemaal niet per se ‘sterk en stoer’ wil zijn. Hij wil wel zelfvertrouwen hebben. Die opmerking raakt de kern. Kinderen hoeven geen pantser te ontwikkelen om het leven aan te kunnen. Zelfvertrouwen betekent dat je steeds beter ontdekt wie je bent, wat je voelt en wat je nodig hebt.

Een ander kind vraagt of Sophie haar vriendje Nick is vergeten, nu ze steeds meer op haar eigen kracht leert vertrouwen. Ook die vraag geeft richting aan het verhaal. Vertrouwen op jezelf betekent immers niet dat je niemand meer nodig hebt. Het helpt je juist om vanuit jezelf verbonden te blijven met anderen. Daarom blijft Nick tot het einde van het boek zichtbaar op Sophies nachtkastje, in een fotolijstje. Zonder verdere uitleg. Zijn plek blijft bestaan, ook terwijl Sophie haar eigen weg vervolgt.

Gezamenlijk krijgt een idee vorm

Het initiatief voor het boek komt van mij. Ik schrijf het verhaal en bewaak de boodschap. Tegelijkertijd krijgt Ridder in Sophie zijn uiteindelijke vorm door de betrokkenheid van anderen. Illustrator Miranda raakt geïnspireerd wanneer ik haar het verhaal voorlees. In de maanden daarna ontstaat er tussen ons een creatieve samenwerking. Mijn woorden en haar vrolijke illustraties vullen elkaar aan en versterken het verhaal.

Ook de vragen van de kinderen brengen verdieping. Daarnaast helpen de aanmoediging en feedback van mensen om mij heen het verhaal verder. Het boek ontstaat vanuit mijn idee, terwijl samenwerking het rijker maakt. Daardoor leer ik opnieuw: Iets zelf doen betekent niet dat je alles alleen hoeft te bedenken, dragen en uitvoeren.

Hulp vragen vraagt zelfvertrouwen

Die les blijkt minstens zo belangrijk buiten het boek. Er komt een periode waarin ik te veel hooi op mijn vork neem. Mijn energie neemt af en werkzaamheden blijven liggen. Toch is hulp vragen niet mijn eerste beweging. Automatisch ga ik langer door en probeer ik het alsnog zelf op te lossen.

Misschien herken je dat. Je denkt:
Ik moet het toch kunnen.
Het kost meer tijd om het uit te leggen.
Wie doet het anders?
Straks vindt iemand dat ik het niet aankan.

Uiteindelijk schakel ik de ondersteuning van twee virtual assistants in. Zij brengen hun eigen kennis en kwaliteiten mee en nemen werkzaamheden van mij over. Daardoor ontstaat er opnieuw ruimte voor het werk dat werkelijk bij mij past. Zij nemen mijn verantwoordelijkheid niet over. Ik blijf zelf keuzes maken en richting geven. Tegelijkertijd helpt hun ondersteuning mij om mijn eigen plek beter in te nemen.

Ook dat is regie: herkennen wat van jou is én zien wat iemand anders kan bijdragen.

Beschermt jouw harnas je nog?

Misschien helpt jouw harnas je al lange tijd. Het maakt je zelfstandig, verantwoordelijk en sterk. Daar hoef je niets aan af te doen.
Je kunt wel nieuwsgierig onderzoeken of je het in iedere situatie nog nodig hebt.

Waar blijf je doorgaan terwijl je eigenlijk wilt stoppen?
Wat probeer je alleen te dragen?
Welke hulp geeft jou ruimte zonder jouw regie over te nemen?
Wie mag dichterbij komen wanneer jij je harnas iets losser maakt?

Je hoeft het niet in één keer helemaal uit te trekken. Soms begint verandering met één gesp die wat losser mag. Je stelt een vraag. Je vertelt dat iets zwaar is. Je laat iemand meedenken of geeft een taak uit handen. Hulp ontvangen maakt jouw bijdrage niet kleiner. Het kan er juist voor zorgen dat jouw creativiteit, energie en Innerlijke Kr8 weer vrijer gaan stromen. Een ander kan naast je staan, iets zichtbaar maken of kennis toevoegen. Jij blijft degene die voelt wat klopt en welke beweging je wilt maken.

Je hoeft het niet alleen te doen.
De eerste stap en de richting zijn wel van jou.

Loop je ergens in vast en wil je onderzoeken welk harnas jou helpt én waar het je inmiddels belemmert? Op kr8stroom.nl lees je meer over mijn begeleiding en opstellingen.