Het leven staat stil, althans voor Milly. Gek eigenlijk, want haar vader is heengegaan en zij leeft. Toch is het zo. Vader en dochter; ze hadden voornamelijk elkaar. Een verhaal dat in de vorige eeuw is gestart en nu, voor het gezamenlijke gedeeltelijk, een definitief einde heeft gekregen.

Ik zit bij Milly thuis en luister. Ze vertelt een hartverwarmend verhaal ondanks alle pijn, benauwdheid en beperkingen die haar vader moest doorstaan. Stap voor stap zijn ze samen door het afscheidsproces gegaan. Milly heeft hem zelf tot op het laatste moment verzorgd, ook al kostte het haar baan: “Ik ben zo blij dat ik dat voor hem kon doen!” Zijn begrafenis hadden ze al geregeld. Milly wil nu maar één ding en dat is een waardig afscheid van haar dierbare vader.

De begrafenisonderneemster heeft grotendeels het werk gedaan. Milly lijkt tevreden, maar
er is iets. Dan haalt Milly, een beetje schuchter, een papier tevoorschijn met een stukje tekst waar ze vervolgens mijn mening over vraagt. Het stukje is kort en krachtig en komt recht uit haar hart. Prachtig! Natuurlijk ga je dit vertellen, reageer ik enthousiast. Er brandt een beetje meer vuur in haar ogen. “Ja? Het doet mijn vader eer aan, toch?”

Dan kijkt ze neerwaarts en vertelt dat de voorgangster en begrafenisonderneemster haar hebben afgeraden om zelf te gaan spreken. “Ik ben namelijk bang dat ik dan ga huilen en mijn tekst niet meer kan volbrengen, dat wil ik niet. Dat is niet professioneel.”
Ik begrijp de goede intenties van de andere dames, maar weet ook dat Milly slechts één kans heeft om haar vader nog een keer toe te spreken zoals zij dat wil.

Er valt een stilte, terwijl mijn gedachten op volle toeren draaien. Hoofd en hart spreken zich uit en ik luister. Hoofd: Wie denk je wel dat je bent? Bemoei je er niet mee. Het is niet van jou. Ze is volwassen, ouder dan jij zelfs. Ze heeft haar beslissing genomen op gedegen advies! Hart: Wat is het motto van Kr8stroom? Je hoeft het niet alleen te doen, wel zelf! Walk your talk Karen, always. Zag je Milly’s ogen oplichten toen je haar bevestiging gaf?

“Zal ik achter je gaan staan? Ik heb dat eerder gezien en ..” Voor ik verder kan gaan kijkt Milly mij met waterige ogen aan. “Zou je dat willen doen?” Natuurlijk, hoor ik mijn hart zeggen en mijn hoofd knikt bevestigend. Nog enigszins verward door mijn interne communicatie reageer ik wat vertraagd, maar we gaan ervoor. Door de week heen vraag ik nogmaals naar haar keuze, maar ze weet zeker dat ze wil spreken. Good for her!

Het is zo ver. Met rode betraande ogen en een knikje in mijn richting geeft ze aan dat dit haar moment is. “Wil je naast me staan, in plaats van achter, Kaatje?”, fluistert ze mij nog snel toe. Daar staat ze, klein van stuk, maar groots op dit moment. Ze haalt diep adem en spreekt luid en duidelijk haar tekst voor haar vader en sluit op waardige wijze af. Met rechte rug loopt ze terug naar haar plek. Wat een kanjer!

Soms geeft het leven je gelegenheden waar je zelf niet op zou komen. Momenten dat je boven jezelf wordt uitgetild. Niet omdat het moet, maar omdat het kan!
Al was het op een totaal ander moment, bij zowel Mily als bij mij, won ons hart het van ons hoofd met al zijn verhalen, oordelen, aannames, waarden en normen. Prioriteit geven aan je hart levert veel op. In ons geval was dat dankbaarheid, voldoening en een waardevolle herinnering. Hoe zou de wereld eruit zien, als we allemaal ons hart zouden volgen? Deel alsjeblieft ook jouw verhaal, daar worden we allemaal beter van.