Het is vandaag de geboortedag van Martin – althans zo noem ik hem nu – vader en echtgenoot. Nog geen twee weken geleden stond hij volop in het leven, toen werd Martin er onverwachts uitgerukt. Zijn achtergebleven gezin is in shock en in en in verdrietig. Hun veilige, bekende wereld staat ineens totaal op zijn kop. Martin was hun alles; anker, voorbeeld, maatje en nog zo veel meer.

Vanaf zijn sterven is er een krater geslagen in hun dierbare klavertjevier. “Alsof er een inktzwarte wolk boven hun hoofd hangt die ons alle zicht op de toekomst ontneemt”, zo beschrijven ze hun gevoel. Ze waren dol op hem en zij niet alleen. Martin was een rustige, betrokken, wijze man die zowel thuis als op het werk vele verantwoordelijkheden op zijn eigen wijze droeg en vorm gaf. Hij genoot van kleine dingen; tuinieren, sporten, zijn auto en naar voetbal kijken met zijn zoon. Daarnaast was trots op zijn gezin en dol op hun kleine trouwe viervoeter. Kortom een gewone én tevens unieke man.

Het is nog geen maand geleden dat ik de familie toevallig tegenkwam. Vooral met de dochter was er direct weer een klik. Het is een dik decennia geleden dat ons contact verwaterde, doordat de kinderen gingen puberen en ze elk hun eigen weg gingen. Elk leven gaat normaal gesproken door, maar hun leven van alledag is met een ruk tot stilstand gekomen.

Zittend bij een vriendin ontvang ik een appje van Martins dochter. We hebben afgesproken dat ze mij de komende 100 dagen elke dag iets positiefs zal melden om, naast al haar donkere gedachten, een lichtpuntje te vinden. We hebben nu twee dagen achter de rug. Ze geeft aan dat ze niet weet hoe ze deze verjaar-dag door moet komen. En het aanstaande grafbezoek, om haar vader te eren, maakt dat ze zich eerder nog verdrietiger, zwaarder en onmachtiger voelt.

De tuin van mijn vriendin staat vol Vergeet-me-nietjes, gekregen van een dierbare verhuisde buurvrouw die ze jaren geleden als aandenken aan haar gaf. April, Vergeet-me-nietjes, Martins verjaardag, het grafbezoek en zijn hobby tuinieren .. Eén en één is twee en dan ontstaat een spontaan idee en vraag ik: “Mag ik wat van je bloemetjes gebruiken?”

Martins dochter klinkt ver en energieloos aan de telefoon. Gelukkig lukt het mij tot haar door te dringen en komt ze even later samen met haar broer, beiden werkelijk zichtbaar kapot van verdriet. De prachtige ogen van de zoon kijken mij doods aan. Ik zie zijn verdriet en de last die hij draagt. Ooit heeft hij iemand om hulp te vragen en voor alles is een tijd. Gelukkig mag ik nu beide kinderen omarmen en ben ik dankbaar dat ik er even voor hen kan zijn.

Enige tijd later vertrekken ze met een flauwe lach om de mond en de Vergeet-me-nietjes in hun armen. Verdriet kan groot zijn, maar liefde is veel omvattend. Iedereen krijgt zijn/haar uitdagingen. Ik hoop dat, met elk jaar dat de Vergeet-me-nietjes zich weer laten zien, hun verdriet geslonken is en omgezet in waardevolle herinneringen en nieuwe plannen. Daarnaast gun ik hen dat hun liefde zich verdiept, in plaats dat ze zich afsluiten door de pijn van het gemis.
Ik vertrouw er op dat de Vergeet-me-nietjes een mooie nieuwe plek krijgen.