Het is mijn coachingsdag. We zitten met een groepje in de hal. Om Mark, na enkele individuele gesprekken, beter in contact te brengen met zijn klasgenoten doen we ditmaal een spel met Jochem en Josine. Ik heb een stel kaarten met vragen meegenomen en een voor een geven de kinderen hun antwoord op de vraag die ze trekken. We hebben plezier om de verschillende reacties die de vragen bij hen oproepen.

Na enige tijd kijkt Jochem mij wat langer en onderzoekend aan. Dan gaat hem een lampje branden. “Nu weet ik het. Jij was het!”, opluchting en enthousiasme klinkt door in zijn stem en ik bevestig hem. “Ik dacht steeds, hoe kan een juf zomaar opeens verdwijnen?! Ik begreep er niks van.” Ongelovig schuddend kijkt hij mij aan, Mark en Josine vallen hem lachend bij.

Het is inmiddels ruim zes jaar geleden dat ik de juf van Jochem, Josine en Mark was. Amper op mijn nieuwe school gestart vertoonde mijn lichaam plotseling ongemakken. Lichtpuntjes waren de kleuters die mij als leerkracht waren toevertrouwd. Zij maakten dat ik volop genoot van mijn vak en mij thuis voelde op deze school. Een voor een prachtige kinderen, met elk een andere behoefte en uiting van hun unieke zijn.

Een val en daarnaast een diagnose waardoor ik geopereerd moest worden, maakte dat ik plotseling niets meer te geven had. Na drie maanden ging ik de ziektewet in en belandde in een soort emotionele achtbaan. Persoonlijke ontwikkeling is ‘als rijden op een onverharde weg met onverwachte kuilen en bulten met je doel voor ogen.

Nadat mijn gezicht hersteld was, kreeg ik te horen dat het voor de klas beter was als mijn plek opgevuld bleef door de invalleerkracht. Dat doet zeer, maar als er een deur dichtgaat, opent zich een raam. Ik kreeg de mogelijkheid om als leerkracht een bijzondere, veelzijdige groep te gaan begeleiden. Mijn jarenlange wens werd werkelijkheid. Ik ging als coach aan de slag. Vol aandacht en enthousiasme pakte ik mijn nieuwe functie op en vanaf dat moment werk ik officieel als schoolcoach.

Mijn hart maakte een sprongetje toen Jochem mij herkende. Veel gevoelige kinderen herkennen eerder een trilling of uitstraling dan een uiterlijk. Meteen werden herinneringen opgehaald. “Jij maakte vaak grapjes en dan moesten we allemaal lachen”. Het maakte mij weer bewust hoe essentieel de eerste jaren van een schoolgaand kind zijn.

Kinderen onthouden veel, maar anders dan wij vaak aannemen. Dat ze het niet uiten komt omdat ze volop aan het leren of beter gezegd, conditioneren zijn. Verder leven ze nog volledig in het NU- moment. Alles wordt opgeslagen in het onbewuste brein en komt pas boven via voor hen aansluitende of juist triggerende momenten, later in hun leven.

Wat je investeert krijg je terug. Het moment en de wijze waarop kan totaal anders zijn dan je kunt bedenken, maar mensen wat voelde bovenstaande ‘herken-moment’ goed. Het motiveert mij om vooral mijzelf te zijn. Ben jij je bewust van jouw uitstraling? Wat voor reacties krijg je? Zo werkt de wet van aantrekkingskracht; wat je uitzendt krijg je terug. Wat voor dag heb jij?

Je hoeft het niet alleen te doen, wel zelf.