“Dit is voor de school. Wilt u hier uw handtekening zetten?” Voor mij staat een man met een taart, als bedankje, in zijn hand. Enigszins verstoord kijk ik op van mijn werk. Ik ben mijn planning aan het aanpassen, omdat de situatie op de school weer anders is dan ik eerder had ingeschat.

De man heeft zowel een vriendelijke stem als gezicht. Daardoor verandert mijn gedachtegang op slag. De man doet tenslotte ook zijn werk en wie krijgt om half 10 allemaal een slagroomtaart onder haar neus geduwd? De handtekening is snel gezet en ik loop vervolgens achter de bezorger aan om de taart in de koelkast te plaatsen.

Vlak voor hij de deur uitloopt draait de man zich om en vraagt mij of we gaan staken? Ik antwoord hem dat ik geen uitsluitsel kan geven, omdat ik de coach ben en slechts om de 14 dagen op deze school kom. “Oh”, reageert de man enigszins teleurgesteld. “Waarom wilt u dit weten?”, vraag ik op de man af.

“Nou, ik had al plannen gemaakt om met mijn kinderen woensdag op stap te gaan, want ik heb vrij geregeld. Nu vraag ik mij af of het door kan gaan.” Een beetje ongemakkelijk sta ik nog met de taart in mijn handen, maar iets maakt dat ik blijf staan. “Mag ik vragen wat u met de kinderen wilt gaan doen?” Met een dikke grijns op zijn gezicht vertelt hij dat hij met zijn kinderen het bos in wil gaan.

Zonder mij te bedenken zeg ik: “Wat een geweldig idee! Weet je, wat mij betreft zou ik het gewoon doen! Staking of geen staking. Samen met je kinderen op stap gaan is een win-win situatie. De man kijkt mij verrast aan. “Meen je dat?”, vraagt hij ter bevestiging. Natuurlijk meen ik dat.

Theoretisch leren is belangrijk om te begrijpen wat je doet en waarom, maar praktisch leren door gebruik te maken van je zintuigen en de natuur, daar gaat toch niks boven? En dan heb ik het niet eens over de verbinding die door een gezamenlijke ervaring alleen maar versterkt wordt. “Pap, weet je nog, toen …”, hoor ik zijn kinderen al in gedachten zeggen. Ik zeg: Super Daddy! Geniet van het moment. Voor je het weet zijn je kinderen groot en rest je de herinnering of slechts de gemiste kans.