Hoe mooi zou het zijn als we ook een ‘Tele-vizier’ voor een toekomst-gerichte-onderwijs- zouden hebben?
Deze week was de uitreiking van de Televizier-prijzen en ditmaal zat ik tussen het publiek. Als een goed geoliede machine werd het programma voor de 54e keer gedraaid. Iedereen was voorbereid, afgestemd en op tijd … klaar. Producer, regisseur en productieteam zijn tevreden met het behaalde resultaat, want dat is wat telt: resultaat!

Hier ligt voor mij de link naar het onderwijs. Het liefst zien we ook het onderwijs als een geoliede machine, waarbij je A uitlegt en dan al precies weet hoe het resultaat op enkele aanpassingen na, bij B of zo gewild bij Z, eindigt. Ook daar is een soort producer; het ministerie, welke het curriculum verzorgt. De regisseur; lees directeur en productieteam, lees onderwijsteam en het programma hoeft alleen nog afgedraaid te worden. Alleen, waarom piept en kraakt het zo in onderwijsland? Waar ligt de oorzaak?

Net als bij een televisieprogramma tellen de scores, de kijkcijfers of Citoscores met uitstroming naar het middelbaar onderwijs, want die zijn te meten. In het nieuws ging het deze week over de aanpassingen van
de kerndoelen.

Lieve mensen, het gaat om ons goud, onze kinderen! Wat hebben zij eigenlijk precies van ons nodig?
Buiten kijf staat dat ze – tot op een bepaald niveau – moeten leren lezen, rekenen en schrijven, luisteren en spreken, maar de huidige vorm wringt. In mijn optiek zijn wij stuk voor stuk mensen met een uniek verhaal,
die behoeftes hebben vanuit een eigen persoonlijke perspectief.

We zijn geen eenheidsworst en moeten dat ook niet willen. Fabrieksarbeiders die allemaal hetzelfde doen is niet meer van deze tijd. Steeds meer mensen zijn ZZP-er geworden in allerlei takken van sport. Dit vraagt andere vaardigheden en keuzes dan wat we de kinderen momenteel aanreiken.
We zijn conformisten, realisten, idealisten, noem maar op en denkers, doeners en voelers. Samen gaan we naar school en vormen we Nederland.

Even terug naar televisieland. Als kijker heb je volop keuze. Wanneer het programma je toch niet bevalt kun je switchen van zender of de tv uitzetten. Als de uitzendtijd je niet uitkomt, kun je het opnemen of later opzoeken op je computer. En onze kinderen, onze waardevolle toekomst? Zij moeten allemaal het hele programma blijven uitzitten, net als het publiek bij een live-uitzending of ze willen of niet. Waar blijft hun intrinsieke motivatie? Leve de leerPLICHT?

Daarnaast zie ik systemisch gezien niet alleen de kinderen, maar ook hun ouders en zelfs voorouders in de klas. Kortom een gezellige drukke bedoening. Alleen, … al die voorouders hebben hun systeem met waarden en normen doorgegeven en dat speelt vaak een grotere rol bij het kind in de klas dan we beseffen.
Waar de ene familie onbewust aan het kind meegeeft niet op te vallen, omdat ze zelf vroeger gepest zijn, geeft ander mee dat je niet de kaas van het brood moet laten eten, want anders heb je niks. Waar de ene familie met duidelijke regels leeft, gaan anderen voor laissez-faire, want er moet al zo veel.

Kinderen van nu hebben gewoon veel meer aan hun hoofd dan vroeger en daar hebben we als samenleving mee te dealen. In veel gezinnen werken beide ouders, er zijn meer gescheiden families, kinderen komen terecht in nieuwe samenlevingsvormen en ook social media speelt haar rol. Laten we onze gezamenlijke verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat we onze kinderen wezenlijk voorbereiden op hun toekomst op zoveel mogelijk gebieden.

In onze huidige samenleving mogen wij Nederlanders naast een duidelijk beeld over onze gezamenlijke normen en waarden verder uitreiken dan de tolerantie waar we om bekend staan.
Er is zo veel veranderd. Laten we dat helder krijgen, zodat we onze jeugd gezamenlijk een goede fundering c.q. opvoeding kunnen geven. Eerlijke, open, duidelijke communicatie zal daar zeker bij helpen, want ‘autocue’ mag dan handig zijn in verband met de tijd voor een vaststaand tv-programma, op school past het echt niet meer.

Ook in tv-land is ontwikkeling. Zo kunnen ze niet meer om de vloggers en Youtubers heen en krijgen deze nu ook erkenning door een prijs. Misschien hebben wij hen op school ook meer aan het woord te laten, in welke vorm dan ook. Ze inspireren de kinderen en dan komen we toch tot de kern? . Hoe mooi zou het zijn als we een Tele-vizier-ring, een ring voor toekomst gerichte onderwijs, zouden uitreiken? Als focus op de veranderende en vernieuwende behoefte van elk uniek kind.

‘Je hoeft het niet alleen te doen, wel zelf.’