“Goedemorgen juf, Willem kan vandaag helaas niet mee gymmen.” “Goedemorgen juf, Ilse heeft een wond op haar voet, dus.. Na nog twee soortgelijke opmerkingen van ouders betreffende de gymles komen er vraagtekens in mijn hoofd op, maar ik parkeer ze meteen. Eerst volledige aandacht voor de binnenkomende kinderen en hun ouders.

Vandaag werk ik in een combiklas met jonge kinderen. Het is een heerlijke intelligente zelfstandige groep. Eigenlijk de meest ideale klas, bijna een beetje saai, haha. Gelukkig gaat het mij om de individuelen en zij zijn alles behalve saai te noemen. Allemaal unieke persoonlijkheden zijn het en heerlijk eigen-wijs en vol levenslust.

“Jongens, ik heb een vraag!”, begin ik mijn betoog, nadat ze al een tijdje hard gewerkt hebben. Ik leg uit dat gym op het lesrooster staat, maar dat enkele kinderen dan aan de kant moeten zitten in verband met hun blessures. Ik breng een alternatief naar voren. Vlak bij de school is een speelveld waar de kinderen kunnen voetballen, klimmen, schommelen en vrij spelen. Aan de rand bevindt zich zelfs een kleine kinderboerderij, dus mogelijkheden genoeg. “Mijn vraag is: gaan we de gymzaal in, met als gevolg dat vier kinderen aan de rand blijven zitten of gaan we allemaal naar buiten en kiest iedereen zelf een passende activiteit?”

Bob, die de wereld graag gestructureerd ziet, reageert meteen. “Juf, we hebben maar twee keer per week gym, dus ik vind dat het door moet gaan.” Ik dank hem voor zijn inbreng. Er ontstaat een klassengesprek. Ook de voordelen van het speelveld worden besproken. De vraag wordt gesteld of een basketbal mee naar buiten mag voor deze keer. Trefbal wordt geopperd als spel in de gymzaal. Stef die graag gymt, maar niet mee kan doen, baalt. Zijn snelle hersenen bedenken meteen alternatieven. “Zullen we dan deze keer…” En voor we het beseffen komen en verdwijnen er allemaal spelregels en ontstaat er een onoverzichtelijk geheel. Terug naar af.

Wat is mijn doel? Alle kinderen binnen hun mogelijkheden volop laten bewegen. Daarnaast zie ik het als leermoment dat zij samen een keuze maken waar iedereen, zo veel mogelijk, achter kan staan. Als we verschillende voors en tegens hebben gehoord is het pauze. Na de pauze zullen we overgaat op het stemmen. Ik vraag hen nogmaals goed na te denken over beide keuzes met alle voor- en nadelen. Tijd doet vaak wonderen.

Dan is het moment daar. Handen worden in de lucht gestoken na mijn herhaalde uitleg over ons land als democratie. Maak een bewuste keuze en neem de verantwoordelijkheid of je wens nu wel of niet in vervulling gaat. Met overweldigende meerderheid wordt voor het speelveld gekozen. Ook Bob heeft zich, tot mijn verrassing, bij de meerderheid gevoegd.

Na afspraken over o.a. de voet- en basketbal lopen we allemaal welgemoed en in eigen tempo, volgens afspraak, naar het speelveld. De volgende drie kwartier rennen en lopen kinderen langs of klimmen en genieten ze op de schommel. Iedereen is in de frisse lucht en allemaal in beweging, zonder onvertogen woord. Missie geslaagd!